Voor degenen die mij niet kennen, zal ik in het kort wat vertellen over mijn muzikale achtergronden en interesses.
Een aantal jaren geleden ben ik gitaar gaan spelen door het luisteren naar de LP Abraxas van Santana. Al snel kwam daar de gitaar van BB King bij en ben ik zelf begonnen blues op de elektrische gitaar te gaan spelen. In die periode had ik al langere tijd akoestisch gitaarles in Zoetermeer.
Improviseren en zelf uitzoeken werd steeds belangrijker. Ik ben daarom dan ook gaan spelen in de big band van de muziekschool en heb elektrisch gitaarles genomen bij Jack Paauwe in Zoetermeer.
Uiteindelijk ben ik naar het conservatorium in Utrecht (1991) gegaan waar Eef Albers en Marcel Karreman lesgeven en heb daar mijn muzikale weg langzamerhand gevonden.
Door heel veel muziek te beluisteren en tijdens mijn studie eigenlijk alle speelmogelijkheden aan te pakken, ben ik vooral door live te spelen mijn eigen weg gegaan. Vanuit school werd dat alleen maar gestimuleerd.
In Utrecht speelde ik dan vooral in 't Oude Pothuys of het SJU jazzpodium. Hierna (1997) ben ik op het Koninklijk Conservatorium tweede fase gaan doen bij Peter Nieuwerf.
Door het vele spelen ben ik ook in verschillende bandjes terechtgekomen. In de loop van de tijd heb ik gezeten in: the Red Hot Dynamite Band (country), Emotional Pitstop (blues), Norman & the Rhythmkings (jazz/eigen werk), Cookerhood (funk), Funky Finger All Stars (covers) en verder veel bij andere bands ingevallen.
Op dit moment, zoals je op mijn site kunt zien, ben ik vooral bij een aantal projecten betrokken waarin ik mijn zogenaamde ei ook kwijt kan.
Dat heeft er toe geleid dat ik vanuit mijn eindexamen in Den Haag verder gegaan ben met mijn eigen band Tettero. Daar hebben we in 2000 een live CD mee gemaakt, die een goed beeld geeft van mijn muziek en mijn ideeën van dat moment. Op dit moment speelt die band niet meer.
We zijn verder gegaan met een initiatief van Jasper Somsen (New Standard Trio) en hebben daar een CD mee gemaakt met arrangementen van Sting en de Police. Nu is er inmiddels een CD, Nightshift Thunder, met eigen werk gereed gekomen, die onze eigen weg heel duidelijk aangeeft.
Zo vind je gedurende de jaren steeds meer je eigen weg in de muziek. Het spelen van funky dingen komt altijd terug. Maar ik wil nu zeker ook een zekere vrijheid hebben voor de rol die ik kan spelen. Zowel in de band 'the Headliners' als bij 'Carmen Gomes Inc' zitten die elementen. Live spelen met deze bands is daarom een avontuur en gebeuren er steeds weer nieuwe dingen die de muziek fris en alert houden.
Een heel andere leuke kant van muziek maken is wanneer ik als sessiemusicus gevraagd word. Dan is het juist de bedoeling om in de muziek van iemand anders te kruipen en dat zo goed mogelijk te doen. Dat vind ik vooral tijdelijk leuk, bijvoorbeeld in studiosituaties, of korte projecten.
Een aantal jaren heb ik ook in langere musicalproducties (A Chorus Line, Copacabana, Hamelen) gespeeld en dan is het alleen maar belangrijk je partij te spelen. Ik heb veel bewondering voor musici die dat al lang doen en een constant hoog niveau halen, maar dat is een andere kant van muziek dan die ik ambieer.
Wat ik in de loop van de tijd ook erg leuk ben gaan vinden en waar ik min of meer een specialisme van gemaakt is het begeleiden van vocalen.
Tijdens de conservatoriumstudie in Utrecht heb ik vaak zanglessen begeleid, waar je dus snel dezelfde nummers in verschillende toonsoorten moet kunnen spelen, en waar je snel moet inspringen op ideeën van de vocalisten. Om bijvoorbeeld op 1 gitaar een orkestrale partij te spelen is misschien lastig, maar zeker niet ondenkbaar.
In Den Haag tijdens de studie heb ik veel bijgeleerd van Peter Niewerf die daar een heel bijzondere en eigen stijl in heeft. Overigens werkt dit in alle stijlen muziek. Een goede balans zoeken tussen een goede begeleiding, solo's en het uitproberen van nieuwe dingen is voor mij een steeds duidelijker doel geworden in de muziek. Het is belangrijk dat iemand op je kan steunen, maar tegelijk ook geïnspireerd raakt van wat je speelt. Inmiddels is mijn spel zeker veranderd en is die balans makkelijker te vinden in verschillende situaties.
Afhankelijk van het niveau van de student laat ik al deze dingen terugkomen in mijn lessen. Veel studenten, op welk niveau dan ook, kunnen tegenwoordig aan een enorme hoeveelheid informatie komen; internet, dvd's, alles is te vinden. Dat is uiteraard positief maar heeft vaak tot gevolg dat je in plaats van grondig, heel veel verschillende dingen gaat studeren. Het vinden van een eigen weg wordt dan lastiger.
Ik merk aan mijn leerlingen dat ze het prettig vinden een richting te krijgen. Je kan dan zelf altijd nog een nieuwe richting vinden of een andere kant uitgaan.
Een ander aspect van gitaar spelen waar ik steeds tegen aan loop is het geluid. De elektrische gitaar heeft een versterker nodig, dat is logisch. Sinds ik speel is dat allemaal al heel erg in ontwikkeling. Ik klink nu als een oude man misschien, maar ik volg die ontwikkelingen op de voet en met heel veel interesse. Mijn leerlingen houden me daar zeker ook van op de hoogte.
In eerste instantie was mijn doel zo te klinken als Santana, met een 10 Watt versterker van Peavey. Dat vond ik al aardig gelukt, maar inmiddels heb ik daar wel wat andere ideeën over. Met zo'n kleine versterker, die bovendien een heel naar scheurgeluid heeft, klinkt niet zoals Santana. Daar heb je grotere en betere spullen voor nodig.
Via experimenten met een Mesa Boogie met extra speaker, een stereo versterker van Soldano met 2 x 100 Watt eindtrap van Marshall, een combo buizenversterker van Rocktron (Egnater) ben ik nu terechtgekomen bij een Vetta versterker van Line 6.
Het voordeel van deze versterker is dat je ook met rechtstreeks doorversterken (zonder microfoons) nog steeds een eigen geluid houdt.
Ik streef naar een helder en warm clean en ook herkenbaar geluid en met scheurende geluiden wil ik dat ook. Het geluid moet wat mij betreft mooi definieerbaar blijven. Het ligt uiteraard ook aan de muziek die je maakt welk geluid je kiest, maar er blijven vaak een paar nare clichés aan gitaristen kleven. Zeker omdat ik vele soorten muziek heb gespeeld, heb ik daar veel over gehoord. Als ik pop speelde was ik een 'jazzgitarist' en andersom als ik jazz speelde had ik een 'popgeluid'. Ik interpreteer dat maar zo, dat men vindt dat ik een eigen geluid heb.
Maar daarmee kom ik tot de kern van waarom ik muziek maak. Ik wil mijn eigen gang kunnen gaan op alle gebied. Uiteraard wel in de context van dat moment, maar als ieder lid van de band dat doet, krijg je volgens mij erg goede en vooral mooie muziek.
The Amsterdam Headliners waren drie jaar lang een 'insider tip' en bouwden een goede reputatie op in de Nederlandse muziekscene. 2008 wordt het jaar waarin zij hun muziek naar buiten brengen. De formule van deze jonge band is het vertalen van de muziek van bands uit de jaren '70, zoals Sly & Family Stone, James Brown, Stevie Wonder en The Headhunters naar authentieke originele muziek van deze tijd
In 2007 hebben ze hard gewerkt aan het schrijven van hun nieuwe muziek. Het doel daarbij was om ieders persoonlijkheid naar voren te laten komen. Het resultaat is verrassend: de warme en kleurrijke nummers zijn gefundeerd in de funk, worden gelanceerd door een zwaargewicht ritmesectie en aangevoerd door een pracht van een soulstem. Ze hebben zo hun eigen muzikale stem gevonden. Zij laten de instrumentale stukken een net zo belangrijke rol spelen als de vocale. Hun teksten en muziek vullen elkaar aan en leiden tot sterke persoonlijke statements. Dit is terug te vinden op hun Prerelease CD genaamd 'Thank You'.
Het is allemaal begonnen in 2005, toen drummer Klaas van Donkersgoed het initiatief nam om een eigen band te beginnen. Hij dacht goed na over de samenstelling, met als doel een band te formeren die iets unieks in de wereld zou brengen. Het werd snel duidelijk dat de chemie tussen de muzikanten heel bijzonder was. Nu zijn ze een groep vrienden, met ieder zijn eigen onvervangbare rol in de band.
Op het podium zijn ze soulful, vol energie, solide en toch spontaan en speels. Ze raken je met alle vreugde en diepte die live muziek je kan bieden. Ze begonnen in kleine cafe's in Amsterdam, in het bijzonder in Cafe Alto, dat snel hun thuisbasis zou worden. Na veel optredens bouwden ze de reputatie op van een bijzondere nieuwe live band met hoge potentie. Ze hebben opgetreden op Dox Family Night, Wicked Jazz Sounds, Jazz Festival Bergen aan Zee en ze zullen hun Prerelease CD presenteren in Paradiso op 27 juni 2008.
Vanaf begin 2006 ben ik gevraagd om bij de band van zangeres Carmen Gomes te komen spelen. Carmen en haar band hebben inmiddels al een aantal cd's opgenomen en zijn al langere tijd actief in Nederland en af en toe in Denemarken.
In het begin (al) pianotrio met zang, is het nu een gitaartrio met zang. Uiteraard een heel andere klank en dus ook andere muziek. Maar Carmen is een erg flexibele zangeres in alle opzichten. Zij kan net zo makkelijk een standard zingen als een popliedje zonder haar eigen kleur en ideeën te verliezen. Overigens is al het eigen werk van haar hand, dat aangevuld wordt met bestaand werk in dezelfde lijn.
Omdat de samenwerking in de band meteen erg prettig was, is vrij vlot besloten een cd op te nemen, die uitgegeven wordt bij Byton. De cd 'Nu' is in december 2006 uitgekomen en is inmiddels overal te koop.
Zelf vind ik het bijzonder om alle vrijheid te krijgen, terwijl het toch de band is van iemand anders. Daar komt nog bij dat ik als gitarist vaak te horen krijg dat ik zachter moet spelen, maar in deze band juist gevraagd werd harder te spelen!
Behalve op de cd zal het repertoire ook live gespeeld worden.
Carmen heeft inmiddels een respectabel aantal podia bespeeld en wordt regelmatig weer uitgenodigd. Naast de jazzpodia heeft de band ook een programma in theaters in Nederland. Op iets meer intieme wijze dan op een ander podium kan het publiek kennis maken met de jazz en blues van deze band.
Door de nieuwe cd met deze bezetting zal er alleen maar meer aanleiding zijn om nieuwe concerten te gaan geven op de diverse podia in Nederland.